Στην παιδική βιβλιοθήκη μας έχουμε ένα βιβλίο διαφορετικό από όλα τα άλλα για δύο λόγους.
Ο πρώτος λόγος είναι το θέμα του και η εικονογράφησή του. Ως προς το θέμα είναι σαν να έχει βαλθεί να δημιουργήσει επαναστατικές συνειδήσεις και να λέει στα παιδιά "έχετε δύναμη να αλλάξετε τον κόσμο". Ακολουθεί στη διαφορετικότητα η εικονογράφησή του που είναι κατουρνίστικη και θυμίζει τις γελοιογραφίες των εφημερίδων, όχι τυχαία βέβαια.
Και ο δεύτερος λόγος που είναι διαφορετικό είναι γιατί πάντα ξεκινάμε την ανάγνωση του από την πρώτη λευκή σελίδα. Τη σελίδα, δηλαδή, που σαν οι εκδότες επίτηδες να την αφήνουν κενή για να γράψει εκεί αυτός που δωρίζει. Και είναι πράγματι το μόνο βιβλίο που έχουν κάνει δώρο στην κόρη μου και μάλιστα έχει και μια χειρόγραφη αφιέρωση που απευθύνεται σε αυτήν προσωπικά κι είναι αυτή που διαβάζουμε πρώτη πριν ξεκινήσουμε την ανάγνωσή του.
Ένα ακόμη βιβλίο που συγκαταλέγεται στα αγαπημένα της κόρης μου, καθώς όποτε της λέω να μου φέρει ένα αγαπημένο της βιβλίο συχνά μου φέρνει αυτό, έχει τον τίτλο "Ο βασιλιάς του φεγγαριού" του Μπερενζέρ Κουρνύ, με εικονογράφηση της Ντονασιάν Μαρύ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Το βιβλίο αυτό συγκεντρώνει πολλά που μπορούν να το κάνουν αγαπητό.
Τα παιδιά έχουν το δικό τους προσωπικό γούστο που καμία φορά, σχεδόν πάντα, δεν συμβαδίζει με το δικό μας. Πολλές φορές αγοράζω βιβλία που πιστεύω ότι θα αρέσουν στη Μαργαρίτα αλλά τελικά τα βαριέται εύκολα. Κάποια βιβλία όμως τ’ αγαπά περισσότερο και δείχνει να μην τα βαριέται ποτέ καθώς μου τα φέρνει για να τα διαβάσουμε ξανά και ξανά.
Κατακλυζόμαστε από οθόνες, η ζωή μας όλη μια οθόνη. Δουλεύομε από οθόνη, διαβάζουμε, μιλάμε, ψυχαγωγούμαστε. Από την άλλη πλευρά προσπαθούμε να προστατέψουμε τα παιδιά από τις οθόνες. Νιώθω ότι παλεύω με τον αέρα. Βαθιά μέσα μου νιώθω ότι οι οθόνες έχουν βελτιώσει τη ζωή μου αλλά πρέπει να πείσω την κόρη μου ότι οι οθόνες δεν της κάνουν καλό. Δεν της κάνουν καλό μέχρι να μάθει το σωστό τρόπο να τις χρησιμοποιεί. Και δεν υπάρχει πιο δύσκολο από αυτό το "ναι μεν αλλά"...
Όλοι μιλούν για τα βιβλία που εκδίδονται τώρα. Σαν όλοι να ενδιαφέρονται μόνο για τις νέες εκδόσεις, το πολύ για τις εκδόσεις των τελευταίων πέντε ετών. Τα βιβλιοπωλεία συνηθίζουν να αποσύρουν από τα ράφια τους τα βιβλία προηγούμενων ετών που δεν πουλήθηκαν, επιστρέφονται στους εκδοτικούς οίκους. Κρατούν μόνο εκείνα που έχουν ζήτηση, κάποιοι ελάχιστοι τίτλοι που σίγουρα θα φύγουν. Τα υπόλοιπα είναι παρείσακτα, πιάνουν πολύτιμο χώρο. Αυτό συμβαίνει στα βιβλιοπωλεία, ποτέ στις βιβλιοθήκες, ευτυχώς. Σε αυτές μένουν όλα τα βιβλία και στωικά περιμένουν τους αναγνώστες τους. Έτσι κι εγώ, έχω μεράκι να μιλάω για βιβλία παλιά, από χρόνια εξαντλημένα. Και χαίρομαι όταν κι άλλοι μιλούν κι έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσω εκείνα τα παλιά που πια έχουν ξεχαστεί. Ειδικά εκείνα τα βιβλία που έχουν κάτι να πουν κι ας έχει μεσολαβήσει ο χρόνος, όπως αυτό το βιβλίο με τον υπέροχο τίτλο «Ντορεμιφασολλασι» της πολυγραφότατης Σοφίας Μαντούβαλλου Ηλιάδη.
Αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει όλα όσα θέλω να δείχνω και να διαβάζω στην κόρη μου. Περιλαμβάνει, δηλαδή, μπόλικη αφορμή για συζήτηση περί τέχνης.
Μια αναπάντεχη έκπληξη με περίμενε μέσα στις σελίδες αυτού του βιβλίου που έφτασε στην πόρτα μου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Και για την ακρίβεια δεν ήταν μία η έκπληξη αλλά πέντε, γιατί τόσες είναι και οι ιστορίες του.
Ενώ έχω συναντήσει στην αναγνωστική μου πορεία πολλούς αποτυχημένους συγγραφείς που προσπαθούν να γράψουν λογοτεχνικά βιβλία, δεν έχω συναντήσει (ακόμη) αποτυχημένους συγγραφείς που προσπαθούν να γράψουν παιδικά βιβλία. Είναι λες και όλη την φαντασία και την σοφία μας εμείς οι ενήλικες περιμένουμε να τη βγάλουμε σε ένα παραμύθι μερικών λέξεων. Και μερικές φορές τα παραμύθια είναι τόσο απλά και μικρά μα τόσο μεγάλα και σπουδαία παράλληλα. Μπορεί να φταίνε και οι εκδοτικοί οίκοι και οι άνθρωποι τους, μπορεί να φιλτράρουν πολύ καλά τι εκδίδουν για παιδιά γιατί γνωρίζουν καλά πόσο απαιτητικό κοινό είναι.
