Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Τα γεγονότα δεν λένε να κοπάσουν. Ακόμα και αν έχουν διακυμάνσεις είναι ακόμα εκεί. Έχουν αφήσει ίχνη, πολλά. Σχόλια, τι να κάνω, τόσα έχουν γίνει και γίνονται, γράφονται σε όλους τους τόνους, σε όλα τα είδη, από πλευρές πλευρές. Έτσι, κάτι παρατηρήσεις μου έρχονται.
Στην ηλεκτρονική μου αλληλογραφία έχουν περπατήσει, αφού έχουν περάσει από ένα σωρό διευθύνσεις, φαίνεται καθαρά από τον μακρύ κατάλογο των αλλεπάλληλων κλικ, φωτογραφίες και κείμενα για αυτά του τελευταίου καιρού. Στις φωτογραφίες δεν θα αναφερθώ, τα κείμενα, όμως, που βολτάρουν στο διαδίκτυο απαριθμώ και περιγράφω. Έφτασαν πάνω από μια φορά το καθένα από διάφορες διευθύνσεις, αναμενόμενες μα και απρόσμενες, και τα προώθησα με την σειρά μου σε άλλα γραμματοκιβώτια.
Πρώτος έφτασε ένας κατάλογος με τις «άτυχες στιγμές» της αστυνομίας θυμίζοντας ονόματα θυμάτων, την ηλικία τους, τις περιστάσεις. Ο πρώτος κατάλογος περιλάμβανε ελληνικά ονόματα, ακολούθησε άλλος που αναφερόταν σε όλους, Έλληνες και μη, που βρέθηκαν στην τροχιά μιας σφαίρας (όχι απαραίτητα μιας, μπορεί να είχε προηγηθεί και μεγαλύτερο σκηνικό, τύπου σύλληψη, ξύλο,….) και πάλι τις συνθήκες. Και φυσικά ήταν μακρύτερος, πανελλαδικός.
Δεύτερο έφτασε το γράμμα των παιδιών στην κηδεία του Αλέξη που άρχιζε «Θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο, Βοηθείστε μας», ξεχώριζαν με κεφαλαία τα «Είμαστε τα παιδιά σας», "Θυμηθείτε», «Ξεχάσατε», «Μάταια», «Ύλη παντού, Αγάπη πουθενά-Αλήθεια πουθενά», «Μας σκοτώνουν». Μια κατακραυγή που κατευθυνόταν προς τους γονείς και έκλεινε με μια πρόταση-πρόκληση-έκκληση προς την αστυνομία «Μην μας ρίχνετε δακρυγόνα, εμείς κλαίμε κι από μόνοι μας».
Τρίτο ένα κείμενο με τίτλο «Προσκλητήριο» με συγκεκριμένη δομή και ύφος που παρέπεμπε σε σαφή πολιτικό χώρο, που όμως ήταν, πώς να το πω, επικριτικό με στοιχεία χιούμορ (μαύρου) για τις ατέλειωτες καταστροφές που προκλήθηκαν… πρώτα παίρνουμε για τα χριστουγεννιάτικα δώρα και για να καλύψουμε τις προσωπικές μας ανάγκες από τον Κωτσόβολο, τις Notos Galleries, τις τράπεζες, τρώμε στα McDonald για να καταλήξουμε την προκαθορισμένη ώρα στο Πολυτεχνείο για να σπάσουμε πλάκα. «Μην λείψει κανείς», και έκλεινε.
Τέταρτο φωτογραφίες συλλήψεων της 18 Νοεμβρίου 1985 και κύριο σχόλιο «Δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που θεωρεί ότι η αστυνομία δεν γνωρίζει τα μέλη των αντιεξουσιαστικών οργανώσεων».
Τέλος, έφτασε ένα υπογεγραμμένο κείμενο της γενιάς των 45, με κοφτές προτάσεις να λέει για λίγο για όλα.
Το πρώτο και το τέταρτο αφορούσε την αστυνομία, το δεύτερο τα παιδιά και τις οικογένειές τους, τα κενά επικοινωνίας και το τρίτο τις βιαιότητες και καταστροφές, περιπαικτικό και συνδεόμενο με το τέταρτο. Μπορεί να κυκλοφορούν και άλλα ηλεκτρονικά φυλλάδια που δεν μάζεψα (και εδώ δεν μιλάω για τον καταιγισμό σχολίων στην μπλογκόσφαιρα). Αυτά τα εφήμερα ηλεκτρονικά φυλλάδια, που παλιότερα (και ακόμα) μοιράζονταν στους δρόμους, κολλιόντουσαν στους τοίχους, τις στάσεις λεωφορείων, στις κολώνες της ΔΕΗ, πατιόντουσαν από τους περαστικούς, αφήνουν στην απέξω δύο πρωταγωνιστικές ομάδες: τους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους. Αυτοί μοιάζει να παίζουν αναμεταξύ τους, φτιάχνουν μόνοι τους το reality show τους στην τηλεόραση κυρίως και στον τύπο μετά, δεν «κατεβαίνουν» στο διαδίκτυο, δεν κατεβαίνουν, καταλαβαίνουν;...

8 σχόλια:

librarian είπε...

Όλα αυτά κι άλλα πολλά έφτασαν και στο δικό μου ταχυδρομείο.
Είναι απίστευτο πόσο γρήγορα κάνουν τον κύκλο ολόκληρης της Ελλάδας.
Όπως το ’πες: εφήμερα φυλλάδια, που αντί να ποδοπατούνται στο δρόμο πετιούνται σε ηλεκτρονικούς κάδους απορριμμάτων ή ξεχνιούνται με το χρόνο.
Τουλάχιστον είναι διαφορετικά από αυτά που προσφέρει η τηλεόραση.

CAESAR είπε...

Είθε να προκύψει κάτι θετικό από τα γεγονότα.

Elli είπε...

τα φυλλάδια έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον στην ιστορία του εντύπου, και τώρα του ηλεκτρονικού εντύπου.

Και εγώ το εύχομαι να προκύψει κάτι θετικό και να μην βαθύνουν οι αποστάσεις, CAESAR

petra είπε...

Πάντως οι προηγούμενες γενιές δε φαίνεται να τα κατάφεραν και πολύ καλά!Ας ελπίσουμε σ'εμάς και στους νεότερους!Τους βλέπω πιο αντιδραστικούς και ώριμους!

ηλιογράφος είπε...

η ιστοσελίδα σου μου θύμισε την αγάπη των εφηβικών μου χρόνων για το βιβλίο, και τώρα διαβάζω που και που αλλά όχι τόσο πολύ όσο παλιότερα........


έχουν ειπωθεί και γραφτεί τόσα και τόσα, η τακτική του "για να δούμε τι θα γίνει" μας καθιστά αιώνια στο "ίδιο έργο θεατές".....τουλάχιστο σε προσωπικό επίπεδο μπορεί κανείς να καταφέρει αρκετά πράγματα φτάνει να τολμήσει.....

Λέσχη ανάγνωσης Κω είπε...

you're welcome :-)

Elli είπε...

Είναι μια κληρονομιά από τις προηγούμενες γενιές που δεν ολοκλήρωσαν, άφησαν στην μέση,ξέχασαν,ακόμα και εγκαtέλειψαν,ίσως και να πρόδωσαν, petra.Η διαρκής επανάσταση, ανέλιξη, εξέλιξη είναι δύσκολο πράγμα και εμείς μικρών αντοχών μάλλον.

Ηλιογράφε, διάβαζε, διάβαζε όσο μπορείς, είναι και αυτό μια τόλμη. Το έργο πρέπει να περίέχει όλους μας, νομίζω, συνέχεια.

Λέσχη Ανάγνωσης Κω σκέφτομαι την Κω και χαίρομαι

CAESAR είπε...

Ναι, έτσι θαρρώ κι εγώ, πιο ώριμοι & πιο αντιδραστικοί. Επομένως κάτι προχωρά, εξελίσσεται όσο δύσκολο κι επίπονο είναι.